Every Mentor of the LLA Online program has graduated with a Post Graduate Diploma in Professional Photography from Light and Life Academy, having undergone incredibly rigorous training. They are currently practicing their art across India and come from varied backgrounds & cultures, wielding a treasure of aesthetic sensibilities. There will be consistency in terms of feedback given since everyone graduated from the same technical and artistic training at LLA.
Ankit Gupta
अंकित गुप्ता दिल्लीत लहानाचे मोठे झाले. क्रिकेटचे मोठे चाहते, जेव्हा जेव्हा संधी मिळाली ते क्रिकेट खेळले आणि टेबल टेनिस व बॅडमिंटनचा सुद्धा तितकाच आनंद घेतला. त्यावेळी त्यांच्या सभोवती असलेल्या प्रत्येकाप्रमाणे अंकित यांच्यासमोर पण शाळेनंतर दोन मार्ग होते, इंजिनिअर होणे किंवा डॉक्टर होणे. अंकितने पहिला पर्याय निवडून इंजिनिअरिंग मध्ये पदवी मिळवली, कॉलेजनंतर सरळ त्यांना इन्फोसिसमध्ये घेण्यात आले आणि ते म्हैसूरला आले. त्यांच्या आईने म्हैसूरला जाण्यापूर्वी त्यांना डीएसएलआर भेट दिला. अंकित यांची ही सुरुवात होती. त्यांनी परदेशात एमबीए पूर्ण करण्याच्या महत्वाकांक्षेने 4 वर्षे इन्फोसिसमध्ये काम केले.
हे सर्व बदलले जेव्हा अंकितने घरमालकाशी संभाषण केले. तेव्हा ते मैसूरमध्ये रहात होते. ती एक वृद्ध महिला होती जी एकटीच राहत होती आणि तिची मुले परदेशात होती. अंकित लवकरच ह्याच मार्गाचे अनुसरण करणार होते, त्यामुळे त्यांना हे जाणून घ्यायचे होते कि त्यांची मुले त्यांना भेटण्यासाठी किती वेळा येत असत. जेव्हा त्यांनी सांगितले कि मुले भेटून पाच वर्षे झाली, तेव्हा अंकितनी त्यांचा प्लॅन पूर्णपणे बदलला आणि त्यांनी भारतात राहण्याचा आणि आपल्या कुटुंबाच्या जवळ राहण्याचा निर्णय घेतला. त्यांनी इन्फोसिस सोडले आणि दिल्लीला परत गेले. आपल्या वडिलांच्या व्यवसायात सामील होण्याचा पर्याय योग्य नव्हता हे लक्षात घेऊन ते लगेच फोटोग्राफीकडे वळले. आपल्या मित्रांच्या आणि कुटुंबातील सदस्यांच्या त्यांच्या फोटोग्राफीमधील गुणवत्तेविषयी सतत उत्तेजन मिळाल्यामुळे त्यांचा आत्मविश्वास वाढला. त्यांना एक सकाळ अगदी स्पष्ट आठवते,जेव्हा ते एका दरीत उभे होते, सभोवताली काश्मीरचे डोंगर पसरलेले होते, जिथे त्यांना त्यांच्या फोटोग्राफीच्या उत्कट आवडीची खात्री पटली. कारण त्यावेळी त्यांच्या मनात फक्त एकाच विचार होता तो म्हणजे ह्या क्षणांना टिपून घेऊन अनंत काळापर्यंत जतन करायचे. थोडा विचार केल्यानंतर, बॅग पॅक करून, ते एलएलए ला आले आणि व्यावसायिक फोटोग्राफीमध्ये पोस्ट ग्रॅज्युएशन पूर्ण केले. प्रवास, निसर्ग, आर्किटेक्चर आणि इंटेरिअर फोटोग्राफी हे त्यांचे वैशिष्ट्य आहे.
समाजाची परतफेड अंकितच्या अजेंड्यावर प्रथम क्रमांकावर आहे. LLA ऑनलाईन च्या माध्यमातून, त्याना एक व्यासपीठ मिळणार आहे, त्यांचे फोटोग्राफीचे ज्ञान लोकांना देण्यासाठी, ज्यांना फोटोग्राफीबद्दल उत्कट प्रेम आहे.
Garima Chaudhary
गरिमा यांची कलेतील रुची आठव्या इयत्तेत सुरु झाली. तेव्हापासून त्या भारतात कलाविषयक अभ्यासक्रम आणि महाविद्यालये शोधत होत्या. बारावीच्या परीक्षेनंतर त्यांनी नागरी सेवेचा मार्ग स्वीकारला इतिहासाचा अभ्यास केला. त्यांना चांगले यश मिळाले पण काहीतरी उणीव जाणवली.
त्या फक्त चांगल्या गुणांमुळे आनंदी नव्हत्या. त्यांना आणखी काहीतरी हवे होते. त्यानंतर पालकांना न कळवता त्यांनी एका आर्टस् कोर्सला अर्ज केला आणि त्यांची तिथे निवड झाली. आई-वडिलांना विश्वासात घेतल्यानंतर त्यांनी तो कोर्स सुरु केला आणि सर्वात प्रथम त्यांचा फोटोग्राफीशी परिचय झाला. व्हिव्हिटरच्या सहाय्याने फोटोग्राफर म्हणून त्यांचा प्रवास सुरू झाला. त्यांनी व्हिज्यूअलायझर म्हणून काम केले आणि डिजिटल मीडियामध्ये पोस्ट ग्रॅज्युएशनचा पाठपुरावा केला, अॅनिमेशन त्यांचा विशेष विषय होता. त्या सतत आपल्या आई-वडीलांशी झुंज देत होत्या. अखेरीस त्यांना खात्री पटली की आर्टस् या क्षेत्रात सुद्धा चांगले करिअर होईल ज्यामुळे त्याची मुलगी आनंदात राहील आणि आर्थिकदृष्ट्या स्थिरही.
आपल्या पतीवर स्वतःच्या सर्जनशीलतेने आणि फोटोग्राफीने छाप पाडल्यावर त्यांनी तिला एक DSLR भेट म्हणून दिला. त्यानंतर त्यांनी एलएलएमध्ये अर्ज केला आणि प्रोफेशनल फोटोग्राफीमध्ये पोस्ट ग्रॅज्युएशन पूर्ण केले.
गरिमा ह्यांनी 2011 मध्ये विविध ई-कॉमर्सच्या साइट्ससाठी फोटोग्राफी असाइनमेंट घेऊन त्यात उत्कृष्ट कामगिरी केली आहे. त्यांनी 2011मध्ये आपला पहिला स्टुडिओ सुरु केला आणि बरेच फ्रिलान्स काम केले. त्यावेळी अप्लाइड आर्ट आणि फोटोग्राफीचे ज्ञान वापरून स्वतःची अशी एक शैली निर्माण केली. त्या आता बंगलोरमध्ये स्थायिक आहे आणि एक कला- दिग्दर्शक, ग्राफिक डिझायनर, चित्रकार, फोटोग्राफर आणि ब्लॉगर आहे.
गरिमा यांना दृढपणे असे वाटते कि फोटोग्राफी हि कला जनतेसाठी आहे. LLA ऑनलाईन चा विविध भाषांमधून जनतेपर्यंत पोहोचण्याचा हा प्रयत्न त्यांना खूप कौतुकास्पद वाटतो आहे. LLA ऑनलाइन बद्दल त्यासुद्धा आमच्या इतक्याच उत्सुक आहेत.
Kavitha Swaminathan
तिरूपूरमधील एका प्रभावशाली आणि सधन कुटुंबातील कविता शाळेतच भरपूर प्रमाणात पॉकेटमनी घेऊन आली. लवकरच तिला कळले कि तिची एकमेव आवडीची गोष्ट म्हणजे – चॉकलेट्स. हि तिची सर्वात दीर्घकाळ टिकलेली आवड होती. अगदी आजही, कविता चॉकोलेटचा संपूर्ण बार काही सेकंदात खाऊ शकते, आणि त्याचवेळी चॉकलेटच्या आणखी एका तुकड्याच्या शोधात असते. शाळेमध्ये ती व्यवस्थित लक्ष द्यायची आणि फक्त तिला आवडणाऱ्या विषयांमध्ये- भौतिकशास्त्र, झुऑलॉजी आणि वनस्पतिशास्त्र, ती उत्तम रीतीने पास व्हायची,डॉक्टर बनण्याच्या हेतूने! डॉक्टरेटच्या कोर्ससाठी कॉलेजला एक आठवडा गेल्यावर त्यांना समजले कि त्या हा कोर्स पूर्ण करू शकत नाही आणि त्यांनी तो सोडला. त्यानंतर त्यांनी बी.कॉम अभ्यासक्रमासाठी अर्ज केला पण खूप उशीर झाला होता आणि सर्व महाविद्यालयांनी प्रवेश देणे बंद केले होते. कविता म्हणतात की आता मागे वळून पाहताना वाटते कि जे काही होतं ते बऱ्यासाठी होतं! फार काही पर्याय उरले नसल्याने त्यांनी महाराज कॉलेज, पेरुंडुराई येथे व्हिज्युअल कम्युनिकेशन कोर्समध्ये प्रवेश घेतला. एक Pentax K 100, एक गडद खोली आणि मनाच्या कोप-यात शोधण्याचे स्वातंत्र्य असलेल्या कविताला फोटोग्राफीची शक्ती समजली. या कॉलेजमध्ये जवळजवळ 1500 विध्यार्थी होते पण व्हिजुअल कम्युनिकेशनच्या ह्या सहा विध्यार्थ्यांना सर्वात जास्त मागणी होती. शेवटी, कोण स्वतःची एक चांगली प्रतिमा इच्छित नाही? फोटोग्राफीने त्यांच्या सर्व भावना जागृत केल्या आहेत, कविता म्हणतात. फोटो काढताना त्या कुत्र्याच्या वेदना समजून घेऊ शकत होत्या, जवळून आलेली हवेची झुळूक त्यांना जाणवत होती आणि फुलांचे व आकाशातील रंग बघून त्या आश्चर्यचकित झाल्या होत्या. त्यांच्या सभोवतालचे जग अमर्याद सौंदर्यांच्या विशाल रूपात परिवर्तित झाले होते, शेवटी सर्व गोष्टी जुळून यायला लागल्या, त्यांच्या फोटोग्राफीच्या माध्यमातून जगाला अर्थ प्राप्त झाला, आणि कविताना समजले कि इथून पुढे आयुष्यभर त्या एक फोटोग्राफर म्हणून जगणार होत्या.
त्यांनी 2002 मध्ये LLA मध्ये प्रवेश घेतला, जिथे त्यांना खात्री पटली कि रोजचा दिवस हा एक साक्षात्कार आहे. कोर्स संपल्यानंतरसुद्धा, जेव्हा त्या इतर व्यावसायिक फोटोग्राफरची कामे बघायच्या तेव्हा त्यांना वाटायचे कि एक फोटोग्राफर म्हणून त्यांची वाढ होणे आवश्यक आहे. त्यांनी मनाशी ठरवले कि त्या आजीवन एक विध्यार्थी म्हणून जगतील, ज्ञानाबद्दलची सततची तहान भागवत आणि फोटोग्राफर म्हणून प्रगती करण्याची त्यांची गरज म्हणून! सध्या त्या Light & Life Academy मध्ये पूर्णवेळ काम करतात, कॉलेजच्या शैक्षणिक मानदंडाची देखरेख करतात त्याचप्रमाणे ऊटीमधील लोक, ठिकाणे आणि आठवणींना कॅमेऱ्याने टिपण्यासाठी प्रकाशाचा पाठलाग करतात. विद्यार्थ्याच्या प्रत्येक विषयावर सखोल ज्ञान देताना त्या दररोज विद्यार्थ्याकडून शिकत राहतात. फोटोग्राफीचे सखोल ज्ञान मिळवण्यासाठी नवीन सर्जनशील व्यक्तींना भेटण्याचा उत्तेजन त्यांना अफाट समाधान देते. त्या म्हणतात, LLA ऑनलाईन त्यांना विशेष प्रिय आहे कारण हा कोर्स नऊ वेगवेगळ्या भारतीय भाषांमध्ये उपलब्ध असेल, ज्यामुळे अनेक महत्वाकांक्षी फोटोग्राफर्सना फोटोग्राफी जाणून घेण्यासाठी प्रेरणा मिळेल.
Khushboo Agarwal
आयुष्यात मागे वळून पाहताना, मला खूप छान वाटते कि माझ्या वडिलांनी अतिशय धाडस करून कलकत्ताचे आरामशीर आयुष्य सोडून ते चेन्नईत आले, स्वतःचा व्यवसाय सुरु करण्यासाठी. याचा अर्थ असा होतो की मला दोन्ही जगातील सर्वोत्तम गोष्टी मिळाल्या : उत्तर भारताच्या प्रथांचा आधार आणि त्याचवेळी एक सुंदर धागा जो मला सर्व तामिळ गोष्टींशी जोडत होता:लोक, अन्न,संस्कृती आणि हे स्थान. ते म्हणतात ना, विविधता हा जीवनाचा मसाला आहे!
शाळेत मी नृत्य, नाट्य, वादविवाद इत्यादींमध्ये भाग घ्यायचे आणि जरी गायनामध्ये एवढी चांगली नव्हते तरी शाळेच्या कॉयर पर्यंत मजल गाठली होती. परंतु अभ्यासातील वर्गात अव्वल स्थान हि माझी प्राथमिकता होती. दहावीच्या परीक्षांचे निकाल जाहीर झाल्यानंतर सर्व काही बदलले आणि मी फक्त शाळेत 5 वी येऊ शकले. माझा आत्मविश्वास डगमगला. ती विचार करायची वेळ होती. मी ठरवले कि पुढील दोन वर्षे जास्त ताण घ्यायचा नाही. जी गोष्ट मला आवडते ती मी करू लागले, नृत्य! आणि गम्मत म्हणजे मला बक्षिसे मिळू लागली व लोक मला एक डान्सर म्हणून ओळखू लागले. भरतनाट्यम, कथक आणि घुमर हे नृत्याचे प्रकार शिकणे मला खूप आवडायचे. मग मी जाईव्ह, साल्सा नि भाचाथा पण शिकले. जीवन अधिकच सुंदर बनत गेले. मग माझ्या लक्षात आले कि शिक्षण हे कधीच माझे क्षेत्र नव्हते. मी व्हिज्युअल कम्युनिकेशन घेण्याचा निर्णय घेतला आणि त्याच ठिकाणी मला फोटोग्राफीचा शोध लागला. माझ्या आयुष्याला एक नवीन वळण मिळाले. फोटोग्राफीने मला एका संपूर्ण नवीन जगाशी कनेक्ट करण्याची संधी दिली. सर्वात अत्याधुनिक ते खाली जमिनीवर, सर्व गोष्टींपासून नैसर्गिक ते मानवनिर्मित! निखालस विविधता खूप मादक होती. त्या वेळी लाइट अॅण्ड लाइफ अकॅडेमीने मला साद घातली. त्या काळातील माझा प्रत्येक क्षण मी आनंदात घालवला.
आज अजूनही मी विविधतेचा पाठपुरावा करते. माझा व्यवसाय फोटोग्राफी असला तरी मला नृत्य करायला आणि शिकवण्यासाठी वेळ आहे. कालांतराने मला सिनेमॅटोग्राफी मध्ये थोडंफार काम करता येईल आणि थिएटरमध्येही काम करायची संधी मिळेल हि मी आशा करते.
आणि आता मला फोटोग्राफीचे माझे ज्ञान इतरांसोबत शेअर करण्याची आणि LLA ऑनलाईन मार्फत त्यांच्या सर्जनशील क्षमतेचा पर्दाफाश करण्यासाठी ही आश्चर्यकारक संधी आहे. माझा आनंदाचा कप अगदी काठोकाठ भरलेला आहे!
Rejoi Krishna
मध्यमवर्गीय दक्षिण भारतीय कुटुंबातील व्यक्तीसाठी असणारा सर्वसाधारण मार्ग म्हणजे इंजिनिअरिंग किंवा मेडिसिन करायचा माझा हेतू नव्हता. माझी एकच महत्वाकांक्षा होती,PSG Arts & Science College,Coimbatore मधून मानसशास्त्र शिकायचे. मी कॉलेजच्या दुसऱ्या वर्षाला असताना कॉलेजमध्ये VISCOM हा कोर्स सुरु झाला. व्हीस्कॉम विद्यार्थ्यांशी संवाद साधताना, मला जाणवले की माझी आवड लोकांचे मनोरंजन करणे आहे. मी रेडिओ मिर्चीला आरजे म्हणून सामील झालो. अगदी थोड्याच काळात मी खूप लोकप्रिय झालो. सात वर्षांनंतर मला काहीतरी वेगळं करण्याची इच्छा झाली आणि मी माझी फोटोग्राफीची आवड विकसित करायचे ठरवले.
मी ऐकलेल्या गोष्टी सांगून लोकांचे मनोरंजन करण्याऐवजी मला वाटले मी बघितलेल्या गोष्टी दाखवून मी त्यांचे मनोरंजन करेन.
मी फोटोग्राफीच्या जगात प्रवेश करण्याचा निर्णय घेतला. Light & Life Academy मध्ये अभ्यास करायचे ठरवले, फोटोग्राफीच्या सर्व पैलूंविषयी आणि तंत्रज्ञानाविषयी शिकून एक व्यावसायिक छायाचित्रकार बनण्याचे स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी! हे आश्चर्यकारक होते की कसे एलएलएने मला प्रोत्साहन दिले आणि शिकवले की ज्ञान प्राप्त करण्यासाठी वयाचे बंधन नसते. LLAच्या कृपेने मला बरच इनपुट,ज्ञान आणि प्रोत्साहन मिळाले, आज मी जो काही आहे तो घडलो!
आता मी एक “आर्किटेक्चर, फॅशन, ऑटोमोबाइल आणि ट्रॅव्हल फोटोग्राफर” ह्या माझ्या स्वप्नपूर्ततेत व्यस्त आहे. LLA ऑनलाइन मला इतर फोटोग्राफर्सबरोबर मी जे शिकलो ते शेअर करण्याची संधी देतंय.
Sathish Kumar Raju
सतीश विविध पिढ्यांपासून फोटोग्राफर कुटुंबात वाढले. त्यांच्या पणजोबांनी 1904 मध्ये पॉंडिचेरी येथे ओमनी फोटो स्टुडिओ काढला आणि चालवला. फोटोग्राफीची त्यांची सर्वात पहिली आठवण म्हणजे त्यांनी त्यांच्या वडिलांना खूप मोठ्या आकाराचे प्रिंट घेताना घरी पहिले. त्यांना आठवते कि हे मोठे प्रिंट घराच्या गच्चीवर किंवा मध्यभागी असलेल्या जागेत,म्हणजेच मत्रम मध्ये केले होते. त्यांचे पहिले प्रिंट हे खऱ्या व्यक्तीच्या आकाराचे, एक पोर्ट्रेट होते. जशी प्रतिमा हळूहळू प्रकट झाली तशी जादू वाटत होती आणि त्याचे वडील जादूगार होते. तेव्हापासून सतीश फोटोग्राफीत अडकले ते कायमचे! सतीशने लोयोला कॉलेज, चेन्नई येथून व्हिज्युअल कम्युनिकेशनमध्ये बीएससीचा पर्याय निवडला आणि नंतर फोटोग्राफीची जन्मजात आवड जोपासायची ठरवले. त्यांनी इकबाल मोहम्मद यांच्या पंखाखाली राहून स्वतःची प्रगती करायची ठरवले,त्याचवेळी त्यांनी LLA मध्ये दोन वर्षे कामसुद्धा केले. या काळात त्यांनी औपचारिकपणे फोटोग्राफीचा अभ्यास करण्याचे महत्त्व समजावून घेतले आणि 2006 मध्ये अभ्यासक्रमात सामील होण्याचा निर्णय घेतला. कोर्स पूर्ण झाल्यावर त्यांनी इकबालना विविध शूटसाठी मदत करणे चालू ठेवले. सतीशने या काळात आपल्या अप्रतिम निरीक्षणातून बरेच काही शिकले. केवळ फोटोग्राफीबद्दलच नव्हे तर विविध संस्कृती, अन्न, जीवनशैली, लोक याबद्दल शिकले. यामुळे भारतातील सर्वोत्कृष्ट ऑटोमोबाइल फोटोग्राफरंपैकी एक म्हणून त्यांची सध्याची स्थिती आकारण्यास मदत झाली. लाइट अॅण्ड लाइफ अकादमी पूर्ण वेळ अभ्यासक्रमातही ते एक प्रोफेसर आहेत.
समाजाला परत देण्याकरिता आणि अधिक लोकांना फोटोग्राफी घेण्यास प्रोत्साहित करण्यासाठी, दोन्ही व्यावसायिक आणि एक छंद म्हणून, सतीशना LLA ऑनलाईन मध्ये मार्गदर्शक होण्यास उत्कंठा आहे. त्याच्या मते, जरी फोटोग्राफीचे ज्ञान ऑनलाईन सहज उपलब्ध असले तरी,व्यावसायिकांकडून मिळालेले अभिप्राय, जो शिकण्याच्या प्रक्रियेतील एक महत्त्वाचा पैलू आहे तो तिथे नाहीए. LLA ऑनलाईन मार्फत हि जागा भरून काढायचा सतीशचा उद्देश आहे.
Shantanobho Das
फोटोग्राफीचा माझा परिचय माझ्या वडिलांच्या ऑलिंपसद्वारे झाला. मी पहिल्यांदा कॅमेरा हातात धरला आणि व्ह्यूफाइंडरकडे बघितले. ते माझ्यासाठी अतिशय आकर्षक होते.
निळ्या आकाशची चित्रे, विशाल महासागर आणि स्पष्ट पावसावरचे चित्र माझ्या कॅमेऱ्याच्या लेन्समधून अधिक सुंदर दिसत होते. यामुळे फोटोग्राफीमधील माझ्या रूचीला बळकटी मिळाली.
माझ्या बालपणात मला आवडणारी आणखी एक गोष्ट म्हणजे माझ्या आईला स्वयंपाकात मदत करणे.
शाळेनंतर मी वाणिज्य क्षेत्रात पदवीधर झालो पण लक्षात आले की खरंतर चित्रांद्वारे स्वत: ची अभिव्यक्ती करणे हे मला करायचे आहे. मी एक ब्रेक घेतला आणि क्रूज जहाजांवर जगभर प्रवास केला ज्यामुळे मी वेगवेगळ्या विषयांच्या आणि स्थानांच्या प्रतिमा हस्तगत करू शकलो. क्रूझच्या शेवटी मी ठरविले की फोटोग्राफी मला माझ्या उर्वरीत आयुष्यासाठी करायची आहे, ज्याने मला Light & Life Academyला नेले.
त्यातील प्रॅक्टिकल सेशन्स, डेमॉन्स्ट्रेशन्स आणि असाइन्मेंट्स यांनी मला सर्वाधिक आकर्षित केले. त्याचप्रमाणे, माझ्या असाइन्मेंट्स पूर्ण करण्यासाठी मी जेव्हा फिरत होते तेव्हा मला लोकांना आणि निसर्गाला मूळ स्थितीत बघायला मिळाले.
आजकाल, मी माझ्या फोटोग्राफीच्या शोधाबरोबर जेवणाची आवडही जोपासतो. स्वयंपाकाचे प्रयोग करतो आणि ते एकमेकांबरोबर शेअर करतो.
मला हे नेहमीच सत्य पटले आहे की, जेव्हा ज्ञान शेअर केले जाते तेव्हा ते वाढते. इकबाल आणि माझ्या इतर मार्गदर्शकांनी मला जे काही शिकवलं आहे ते शेअर करण्यासाठी एलएलए ऑनलाईननी मला एक प्रचंड व्यासपीठ उपलब्ध केले आहे.
Sukil Tarnas
माझ्या बालपणात, एका पुजाऱ्याच्या, जो आमचा कुटुंबाचा स्नेही पण होता, आयुष्याविषयी फार कुतूहल होते. तो शहरामध्ये त्याच्या (बाईक) वरून फिरायचा आणि त्याच्याभोवती एक प्रकारचे अधिकार आणि सिद्धीचे वलय होते. मग मी स्वतः एक बनण्याचा निर्णय घेतला. तथापि, थोडावेळ शाळेत (शाळेचे नाव ) गेल्यानंतर मला लक्षात आले कि मला हे नाही करायचे आणि मग मी Loyla College,Chennaiमध्ये जायला लागलो. प्रादेशिक माध्यमात माझे शालेय शिक्षण करणे आणि नंतर लोयोला सारख्या हाय-प्रोफाइल महाविद्यालयाच्या खोल अंतराळात फेकून दिल्यामुळे मला खूप असुरक्षित वाटले. माझे सायन्सचे मार्क्स चांगले असल्यामुळे मी केमिस्ट्री घेतले होते पण भाषेच्या अडचणीमुळे मी वर्गात गैरहजर राहू लागलो आणि शक्य असलेल्या इतर सर्व एक्स्ट्रा करिक्युलर ऍक्टिव्हिटीमध्ये भाग घेऊ लागलो. मला सर्वात जास्त रस होता आर्टस् अँड क्राफ्ट्स मध्ये म्हणून मी माझा बहुतेक वेळ हॉस्टेल सजवण्यात आणि कॅम्पसमध्ये विविध विद्यार्थी गटासाठी पोस्टर तयार करण्यात घालवला.
त्यावेळेस, मी वर्ल्ड सोशल फोरममध्ये सामील झालो होतो. त्या काळात ती मोठी गोष्ट होती. आणि जेव्हा एका NGO च्या गटाने हैद्राबादमध्ये एशियन सोशल फोरम सुरु केले, फादर हेन्रीने मला पहिल्यांदा DSLR कॅमेरा आणि चार फिल्म रोल दिले आणि त्या कार्यक्रमाचे दस्तावेज करण्यास सांगितले. मी थोडा भांबावलो पण त्यांनी सांगितले कि शटर 1/125th of a second आणि ISO 100 वर ठेव. मी काहीतरी योग्य केले असले पाहिजे. कारण फादर हेन्रीनी मला त्यांच्या नेतृत्वाखाली घ्यायचे ठरवले आणि मला लॉयला कॉलेजमध्ये व्हिजुअल कम्युनिकेशनला ऍडमिशन दिली. एव्हढेच नाही तर फोटोग्राफीच्या असाइन्मेंट्स देऊन त्यादरम्यानचा माझा खर्च भागवण्यास मदत केली. इथे मी इकबाल सरांना भेटलो आणि त्यांनी मला एलएलएचा एक भाग होण्यासाठी सांगितले.
मी एलएलए मध्ये काम करून सुरुवात केली आणि व्यावसायिक फोटोग्राफी प्रोग्राम केला. इकबाल सर यांच्यासोबत काम करताना औद्योगिक फोटोग्राफीमध्ये रस निर्माण झाला जे मला सर्वाधिक करावेसे वाटते. मला खाद्यपदार्थांना शूट करायला आवडते कारण मी स्वतः एक खवैय्या आहे.
मी एलएलए ऑनलाईन प्रोग्रामचा भाग म्हणून आनंदी आहे कारण हा एक संरचित कार्यक्रम आहे जसा मी केला होता ,ज्याने मला तयार केले आहे! मी आता बर्याच लोकांना समान अनुभव घेण्यास मदत करू शकतो.
